· 

PUBERS VERSUS OVERGANGER

OMG mijn (Annette) eerste blog is een feit: pubers versus overganger. Het is een strijd der Titanen, maar zijn er ook winnaars? 

 

Dusssss, dan heb je opeens twee pubers thuis. Ik vond het altijd heel cliché als mensen tegen je zeiden; geniet van de tijd dat je kinderen klein zijn, het gaat zo snel. Nu weet ik; het gaat inderdaad heel snel! Mijn oudste (17) is inmiddels een kop groter dan ik. Toen ik 17 was en net klaar met de middelbare school, was ik druk bezig mijn ouders van mijn geweldige plan te overtuigen: naar Parijs gaan om daar als au-pair te werken. Mijn ouders vonden dat plan niet zo geweldig en dus bleef ik thuis om twee jaar later naar Amsterdam te verhuizen. Als ik nu naar mijn meiden kijk, is er nog totaal geen interesse om het ouderlijk huis te verlaten. Om me heen hoor ik soortgelijke ervaringen, opmerkelijk om te zien dat de drang om het nest te verlaten dus in één generatie behoorlijk is getemperd. Het kan natuurlijk te maken hebben met weinig aanbod kamers, het feit dat het (thuis)tussenjaar heel populair is én last but not least dat de ouder-kindrelatie veranderd is. Het is meer een soort vriendschapsrelatie geworden. Alleen voelt het soms wel als een ‘eenrichtingsverkeervriendschapsrelatie!’ 

 

Een paar voorbeelden: 

Puber: ik eet ontbijt, haal alles uit de kast, maak er een zooitje van en ga weer naar boven. 

Puber: ik ga douchen, bij voorkeur heel lang, gebruik 4 handdoeken, gooi ze op de grond en ga weg. 

Puber: hoezo mag ik die trui niet van 150 euro, hij is in de SALE! Ik mag ook nooit iets. 

Puber:  (eerste twee uur vrij) mam kun jij m’n broodjes smeren, ik heb geen tijd. 

Puber: hoezo moet ik weer de tafel dekken, ik heb het vorige week al gedaan!

Puber: zij (de zus) mag altijd veel later thuiskomen, toen ik zo oud was, mocht ik niets! 

 

De woorden hoezo, altijd, nooit, komen vaak voor in het vocabulaire van de pubers. 

 

De mobiele telefoon versterkt het eenrichtingsverkeer nog meer; je moet namelijk alles minimaal 5 keer vragen voordat er een reactie komt. En als er dan een reactie komt, is het eentje van de uitstel-afdeling; ‘ja mam, even mijn serie afkijken’ of ‘bijna klaar met mijn spelletje, ik kan mijn record halen.’

 

Over het algemeen kun je je hier tegen wapenen met humor, het zoeken naar de confrontatie, en proberen de pubers enigszins te wijzen op hun verantwoordelijkheden. Maar soms, wellicht gestuurd door de hormonen, heb je hier geen geduld voor. Je hebt dan last van een kort lontje en verzandt ook in het gebruik van de woorden; hoezo, altijd, nooit. Denk aan: ‘jullie ruimen nooit iets op, ik moet het altijd doen, hoezo liggen de natte handdoeken weer op de grond’. Er gebeurt dan iets eigenaardigs…., je hoort je eigen moeder terug in je stem. 

Nu weet ik dat mijn moeder het best ongezellig vond toen mijn zus en ik het nest hadden verlaten en ik weet dat ik het ook heel ongezellig ga vinden als mijn meiden ergens op kot zitten zoals de Belgen dat zo mooi zeggen. Voor nu denk ik dat ik maar het beste lekker mee kan puberen en zeker qua ontspannen en de boel de boel laten, nog veel kan leren van de pubers. 

 

Lekker in de ‘me, myself, and I’ puber bubble, niks mis mee af en toe! 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Anna (maandag, 11 januari 2021 19:57)

    Hoezo moeten jouw pubers altijd hun handdoeken zelf ophangen... zo houden ze nooit tijd over om te chillen ;))

  • #2

    Marijke (maandag, 11 januari 2021 20:02)

    Heerlijk verhaal! En lekker herkenbaar wat betreft ‘vroeger’. Wat hadden we het goed en wat hebben zij het goed! Mooi!

  • #3

    Eef (maandag, 11 januari 2021 21:10)

    Ohhhhh onze puber heeft dus lotgenoten.... heel herkenbaar.
    Hoezo mag ik die trui nu niet kopen, duhhhh uitverkoop (inderdaad rond €150) let ik op de prijs is het weer niet goed’ Aldus onze puberdraak. Af en toe gewoon van genieten